ข้าพเจ้าจะไม่สู้เพื่อสิ่งที่ข้าพเจ้าเชื่อ พูด (ให้งง) แบบนี้หมายถึง ข้าพเจ้าจะไม่สู้เพื่อหวังให้เขาเชื่อเหมือนข้าพเจ้า ไม่ต้องการให้เขามีค่านิยมเหมือนข้าพเจ้า
เพราะการที่จะมีเหมือนกันได้นั้น จำเป็นต้องเข้าใจเรื่องพื้นฐานให้ตรงกันเสียก่อน และการที่จะเข้าใจตรงกันได้นั้น มันมีโอกาสเป็นไปได้น้อยเหลือเกิน
เพราะจิตใจคนมีหลายมิติ ยากจะให้ตรงกันได้หมด
แต่อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าจะทำตามสิ่ง (วิถีทาง) ที่ข้าพเจ้าเชื่อ
ท่ามกลางความขัดแย้งทางอุดมการณ์นั้น ข้าพเจ้าไม่ได้ต้องการให้รูปแบบความคิดของข้าพเจ้าชนะ ด้วยเพียงเพราะมีเหตุผลที่ดีกว่า หรือด้วยเพราะต้องมาโต้เถียงกันแล้วให้อีกฝ่ายยอมจำนน
แต่อยากให้สุดท้ายแล้ว ผลลัพธ์ของเหตุการณ์ของบ้านเมืองที่เป็นรูปธรรมออกมาแล้วนั้น ไม่ได้ขัดแย้งกับความคิดที่ข้าพเจ้าหวัง และวิถีทางที่ข้าพเจ้าเดิน
และหวังให้คนอื่นในสังคม ปรับความคิดเดิมที่มีอยู่ให้เข้ากับเหตุการณ์ที่เป็นผลลัพธ์สุดท้ายนั้นได้ โดยที่พวกเขาเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องคิดมีรูปแบบการคิดที่เหมือนกับข้าพเจ้าก็ได้
ทว่า อยากให้ทุกคนมีความคิดพื้นฐานเหมือนกันอย่างหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ศีลธรรม แต่เป็น ยึดตามความถูกต้องตามเหตุและผล และไม่ใชอารมณ์เหนือเหตุผล
ข้าพเจ้ามองว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบัน (ไม่อยากให้อนาคตเป็นแบบนี้) คนในสังคมไม่ได้ตัดสินเหตุการณ์บนพื้นฐานของเหตุและผล แต่ยึดเอาเกณฑ์ทางศีลธรรมแบบใช้อารมณ์สุดโต่ง
ซึ่งข้าพเจ้าเห็นว่า ปัญญาอ่อนสิ้นดี
แต่ว่า.. ข้าพเจ้าได้แต่หวัง โดยไม่สู้.. แล้วเหตุการณ์จะเปลี่ยนแปลงได้เพราะแรงสวดภาวนาของข้าพเจ้าหรือ ?
ถ้าข้าพเจ้าปฎิบัติดี โดยไม่พยายามเปลี่ยนคนอื่น พวกเขาเหล่านั้นจะเดินตามทางของข้าพเจ้าเองหรือเปล่านะ แม้จะไม่เดินทางรอยเท้าของข้าพเจ้าทุกก้าวก็ตาม
โอ้.. ข้าพเจ้าสำแดงความโง่ออกมาอีกแล้ว
เพราะการที่จะมีเหมือนกันได้นั้น จำเป็นต้องเข้าใจเรื่องพื้นฐานให้ตรงกันเสียก่อน และการที่จะเข้าใจตรงกันได้นั้น มันมีโอกาสเป็นไปได้น้อยเหลือเกิน
เพราะจิตใจคนมีหลายมิติ ยากจะให้ตรงกันได้หมด
แต่อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าจะทำตามสิ่ง (วิถีทาง) ที่ข้าพเจ้าเชื่อ
ท่ามกลางความขัดแย้งทางอุดมการณ์นั้น ข้าพเจ้าไม่ได้ต้องการให้รูปแบบความคิดของข้าพเจ้าชนะ ด้วยเพียงเพราะมีเหตุผลที่ดีกว่า หรือด้วยเพราะต้องมาโต้เถียงกันแล้วให้อีกฝ่ายยอมจำนน
แต่อยากให้สุดท้ายแล้ว ผลลัพธ์ของเหตุการณ์ของบ้านเมืองที่เป็นรูปธรรมออกมาแล้วนั้น ไม่ได้ขัดแย้งกับความคิดที่ข้าพเจ้าหวัง และวิถีทางที่ข้าพเจ้าเดิน
และหวังให้คนอื่นในสังคม ปรับความคิดเดิมที่มีอยู่ให้เข้ากับเหตุการณ์ที่เป็นผลลัพธ์สุดท้ายนั้นได้ โดยที่พวกเขาเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องคิดมีรูปแบบการคิดที่เหมือนกับข้าพเจ้าก็ได้
ทว่า อยากให้ทุกคนมีความคิดพื้นฐานเหมือนกันอย่างหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ศีลธรรม แต่เป็น ยึดตามความถูกต้องตามเหตุและผล และไม่ใชอารมณ์เหนือเหตุผล
ข้าพเจ้ามองว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบัน (ไม่อยากให้อนาคตเป็นแบบนี้) คนในสังคมไม่ได้ตัดสินเหตุการณ์บนพื้นฐานของเหตุและผล แต่ยึดเอาเกณฑ์ทางศีลธรรมแบบใช้อารมณ์สุดโต่ง
ซึ่งข้าพเจ้าเห็นว่า ปัญญาอ่อนสิ้นดี
แต่ว่า.. ข้าพเจ้าได้แต่หวัง โดยไม่สู้.. แล้วเหตุการณ์จะเปลี่ยนแปลงได้เพราะแรงสวดภาวนาของข้าพเจ้าหรือ ?
ถ้าข้าพเจ้าปฎิบัติดี โดยไม่พยายามเปลี่ยนคนอื่น พวกเขาเหล่านั้นจะเดินตามทางของข้าพเจ้าเองหรือเปล่านะ แม้จะไม่เดินทางรอยเท้าของข้าพเจ้าทุกก้าวก็ตาม
โอ้.. ข้าพเจ้าสำแดงความโง่ออกมาอีกแล้ว
เขียนครั้งแรก 2 พฤษภาคม 2549
